 |
| zdjęcie z pixababy.com |
Zrobiliśmy ostatni krok.
Staliśmy na krawędzi, więc teraz spadamy.
I kto nas teraz ocali?
Nie jesteśmy w stanie zrobić nic, by się nie roztrzaskać.
Przed nami dno pełne rozbitych obietnic i potrzaskanych marzeń.
To mógł być ktokolwiek inny, jednak to my.
I kto nas teraz ocali?
Biorę na siebie całą winę, to ciężki bagaż.
Może dzięki temu spadnę pierwsza.
Lepsze to niż codzienne rozgrzebywanie codzienności
W poszukiwaniu sensu i wartości.
Czy nic nas już nie ocali?
Brak odpowiedzi jest taka przewidywalna.
Pozostało nam chwycić się mocno za własne ramiona.
I sprawdzić czy działa ostatnia deska ratunku.
Spadochron z poczucia własnych wartości.
Ciekawe pytanie - Co ja jestem warta? Czy ja jestem coś warta? Jaka jest moja wartość i kto ocenia tą moją wartość itd. Wiersz nieźle daje popalić w samoocenie. Jakaś ostanio moda nastała na samobiczowanie siebie. Jak nie patrzenie nieustanne na wagę, to co chwila bieganie do spowiednika współczesnego, czy aby wszystko w określonej tabeli norm poprawnych. Ludzki mózg znajdzie sobie zawsze coś, czym będzie mógł swoją duszę i swoje ciało katować. Moda na ascezę była zawsze, jedynie co, to zmieniała się jej nazwa i forma. Kamilo lato przed nami. Wspaniałości i wakacji pięknych <3
OdpowiedzUsuńPoczucie własnej wartości zawsze powinno nas ratować. Przynajmniej odrobinę. Również miłych wakacji.
UsuńBardzo poruszył mnie ten wiersz, opisuje moje życie i emocje na przestrzeni ostatnich wielu miesięcy i te które nadejdą.
OdpowiedzUsuńBardzo się cieszę, że treść rezonuje z tobą.
Usuń