 |
| grafika z pixabay.com |
Przestrzeń życia rozpościera się bezkresem
(Ograniczenia to tylko indywidualne postrzeganie)
Stoisz po kolana w możliwościach
Brodzisz wzdychając nad ciężkim losem
Spójrz na horyzont gdzie budzi się świt
Niech blask odbije się twoich oczach
Przestworza własnego potencjału zapierają dech
Nie czujesz jednak nic?
Ile ci potrzeba więc by poczuć szybsze bicie serca?
Na wyciągnięcie ręki masz wszystko
Przestrzeń życia rozpościera się bezkresem
Każda z dróg prowadzi ku sukcesom
Tysiące barw oplata każde ze słów
Chwyć mnie za mą dłoń (nie bój się)
Pokażę ci niezaprzeczalne piękno tego świata
Przecież nie jesteśmy tu sami
Spójrz na horyzont gdzie budzi się świt
Przestworza własnego potencjału zapierają dech
Nadal nie czujesz nic?
No..., nic.
OdpowiedzUsuńPoluzuj oczekiwania i paczaj na zielone. Jeśli nadal nie pomaga zagryź czekoladą i zmień miejsce siedzenia. W końcu punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
UsuńAle motywatorek :) szkoda tylko, że ja w takie motywatorki nie wierzę :( Ale jako przekaz piękny. Pozdrawiam ciepło i tych nieograniczonych możliwości jak najwięcej życzę :) cudny.
OdpowiedzUsuńW przestrzeni internetu istnieją kołczowie, którzy takie motywatorki sorzedają za grube pieniądze. Ja rozdaję za darmo. Chwilowe poczucie, że wystarczy tylko chcieć i gotowe 😅 z drugiej strony pozytywna afirmacja jest bardzo ważna. Można uznać, że wiersz podpada pod coś z kategorii zaklinania rzeczywistości.
UsuńTo może po zaklinam sobie tą przestrzeń :) kto wie....
UsuńZaszkodzić nie zaszkodzi, a kto wie... Może pomóc 🥰
Usuń