 |
| zdjęcie z pixabay.com |
Myślałeś, że pewnie stoisz pośród gruzów.
Ciężar ciała opierasz na obydwu nogach.
Widzisz z jaką lekkością inni tańczą pośród chmur.
Nie złamani żadnym z życiowych niepowodzeń.
Czy nie przytrafiło im się nic co mogło złamać?
Zgnieść wszystkie z dobrych myśli?
Chciałbyś zapytać, jednak nadal w bezruchu trwasz.
Tkwisz pomiędzy: „muszę”, a „tak ma być”.
Myślałeś, że pewnie stoisz pośród gruzów,
A boisz się drobnego podmuchu zmian.
Ciężar ciała opierasz na obydwu nogach.
Długo tak nie możesz przecież stać.
Widzisz z jaką lekkością inni tańczą pośród chmur.
Odwagi nabierz, masz ją (Wciąż ja masz).
I wyrwij się, w deszczu śpiewaj i tańcz.
Pośród błękitu chmur tańcz.
Piękny. Ktoś się bawi a ty człowieku się martwisz, że gruzy :) słodkie. Zawsze powtarzam, że głupota ludzka nie ma granic. Sobie samej też, jak mi czasami przyjdzie stanąć nad jakimś gruzowiskiem. Pewnie pisząc miałaś na mysli coś innego, ale jakoś taki wniosek mi się nasunął :) Dobrego pięknego czasu i pięknej wiosny :)
OdpowiedzUsuńWnioski z poezji są zawsze prawidłowe. To nie matura i odpowiedź na pytanie: "Co autor miał na myśli".
Usuń