 |
| zdjęcie z pixabay.com |
Nie będę przepraszać
To nie droga, którą iść zawsze chciałam
Cierpliwie więc czekam aż wszystko się ułoży
Każdy powtarza, że przecież nic się nie stało
Ciekawe czy ty o tym wiesz
Pustkę po tobie wypchałam watą
Przynajmniej ciepło i miękko
Nie obrażę się jeśli zapomnisz o mnie
Nie obrażę się jeśli zapomnę o tobie
Pustkę po tobie już zapełniłam
Pora iść dalej
Dobrze, że idziesz dalej.
OdpowiedzUsuńTo nie ja, to podmiot.
UsuńPodmiot liryczny fajne. Podmiot liryczny jako, że to wiersz, mógł sobie bez konsekwencji żadnych pozwolić na mięciutką watę, która to i owo wypełni jak pierze ze skubanej gąski powłoczkę na jasieczek :) W życiu jednak już tak różowo nie bywa. Od paru dni mnie wiele rzeczy bawi wręcz. To pewnie przez te wspomagacze plasterkowe przeciw bólowe na receptę od lekarza onkologa. Kurcze na bank Podmiot liryczny odbył parę sesji u naprawiacza duszyczek zbłąkanych Kamilo słodki wiersz. Jedną lekcję z życia miłosnego wyciągnęłam i się naumiałam na pamięć. Nie przepraszamy za uczucia, ani za miłość. Uściski i pozdrowienia zostawiam :) Lubię ten Twój Podmiot liryczny :)
OdpowiedzUsuńPodmiot liryczny może na linie tańczyć emocjonalnej i niewiele nam do tego. Możemy mu jedynie przyklasnąć albo zbesztać. Panuje dowolność. Jednak masz rację: za swoje uczucia i emocje nie przepraszamy.
Usuń