W klatce z żeber

Zdjęcie z Pixabay

W klatce z żeber szamocze się z życiem
Wśród powinnam i pośród wymówek
W lustrze widzę tylko chmurne czoło
Grzywką okryte dni nieznane
Blaskiem z oczu przetarłam trzewiki
Teraz widać w nich słońce poranka